ന്യൂഡൽഹി: പോക്സോ (POCSO) കേസുകളിൽ വിശ്വസനീയവും വ്യക്തവുമായ സാക്ഷിമൊഴികൾ ലഭ്യമാണെങ്കിൽ, ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളായ ഡിഎൻഎ (DNA) പ്രൊഫൈലിംഗിൽ വ്യക്തതയില്ലെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ പ്രതിയെ വെറുതെ വിടാനാകില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി ഉത്തരവായി. തൃപുര സ്വദേശിയായ സുപ്തൻ മാരക് നൽകിയ ക്രിമിനൽ അപ്പീൽ ഹർജി ഭാഗികമായി അനുവദിച്ച് വിധിക്കവെയാണ് ജസ്റ്റിസ് പ്രശാന്ത് കുമാർ മിശ്ര, ജസ്റ്റിസ് ശ്രീ ചന്ദ്രശേഖർ എന്നിവരടങ്ങിയ ബെഞ്ചിന്റെ സുപ്രധാന നിരീക്ഷണം.

അതേസമയം, പ്രതിയുടെ പ്രായം (33 വയസ്സ്), മുൻകാല കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലമില്ലായ്മ, ജയിലിലെ മാനസാന്തരത്തിനുള്ള സാധ്യത എന്നിവ കണക്കിലെടുത്ത് വിചാരണക്കോടതിയും തൃപുര ഹൈക്കോടതിയും വിധിച്ച ‘സ്വാഭാവിക ജീവിതാവസാനം വരെയുള്ള തടവുശിക്ഷ’ (Imprisonment for remainder of natural life) സുപ്രീം കോടതി 20 വർഷത്തെ കഠിനതടവായി കുറച്ചു.

ഡിഎൻഎ തെളിവും സാക്ഷിമൊഴികളും

പെൺകുട്ടിയുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച രക്തക്കറകളിൽ നടത്തിയ ഡിഎൻഎ പ്രൊഫൈലിംഗ് ഫലം പ്രതിയുടേതാണെന്ന് സംശയരഹിതമായി തെളിയിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. ഇതിന്റെ ആനുകൂല്യം ലഭിക്കണമെന്ന പ്രതിഭാഗത്തിന്റെ വാദം സുപ്രീം കോടതി തള്ളി. 12 വയസ്സുള്ള ഭിന്നശേഷിക്കാരിയായ പെൺകുട്ടി കോടതിയിൽ നൽകിയ വിശ്വസനീയമായ മൊഴിയെ അവളുടെ അമ്മയും (PW-2) സഹോദരിയും (PW-4) പൂർണ്ണമായി പിന്തുണച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ബെഞ്ച് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

ഇരയെ പരിശോധിച്ച ഡോ. ഹെലിന ദെബ്ബർമയുടെ (PW-14) വൈദ്യപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടിൽ പെൺകുട്ടിയുടെ ശാരീരികാവസ്ഥ അതിഗുരുതരമായിരുന്നുവെന്നും അമിത രക്തസ്രാവവും കഠിനമായ മുറിവുകളും സംഭവിച്ചിരുന്നുവെന്നും വ്യക്തമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വാക്കാൽ ലഭിച്ച തെളിവുകൾ ശക്തമാണെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.

“പോക്സോ ഇര നൽകിയ മാന്യവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായ വാക്കാൽ തെളിവുകൾ അമ്മയുടെയും സഹോദരിയുടെയും മൊഴികളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കെ, ഡിഎൻഎ പ്രൊഫൈലിംഗിലെ പൂർണ്ണതയില്ലായ്മ എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ അതിനെ അവിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല.” — സുപ്രീം കോടതി വിധിന്യായത്തിൽ നിന്ന്

സെക്ഷൻ 4(2) സംബന്ധിച്ച നിയമപരമായ തർക്കം

വിചാരണക്കോടതിയുടെയും ഹൈക്കോടതിയുടെയും ഉത്തരവുകളിൽ പോക്സോ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 4(2) കൃത്യമായി പരാമർശിച്ചിട്ടില്ലെന്നും, അതിനാൽ ജീവിതാവസാനം വരെയുള്ള പരമാവധി ശിക്ഷ നിയമപരമായി നിലനിൽക്കില്ലെന്നും പ്രതിഭാഗം വാദിച്ചു. എന്നാൽ ഈ വാദം സുപ്രീം കോടതി തള്ളി.

സെക്ഷൻ 4 എന്ന പൊതു പരാമർശം കേസിന്റെ വസ്തുതകൾക്കനുസരിച്ച് ഉപവിഭാഗം (1) അല്ലെങ്കിൽ (2) നെ ആകർഷിക്കും. ഇരയ്ക്ക് 16 വയസ്സിൽ താഴെയാണെന്ന് വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞിട്ടുള്ളതിനാൽ കേസിൽ സ്വാഭാവികമായും സെക്ഷൻ 4(2) ആണ് ബാധകമാകുന്നത്. ഉപവിഭാഗം പ്രത്യേകം എഴുതിയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം sentencing order (ശിക്ഷാവിധി) അസാധുവാകില്ലെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കി.

ശിക്ഷാ ഇളവ് നൽകിയതിന്റെ കാരണങ്ങൾ

എങ്കിലും, അപ്പീൽ വാദത്തിനിടെ ശിക്ഷയുടെ അളവിൽ കോടതി ആശ്വാസം അനുവദിച്ചു. പ്രതിക്ക് സംഭവം നടക്കുമ്പോൾ 33 വയസ്സായിരുന്നുവെന്നും, മുൻകാല കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ പങ്കില്ലെന്നതും, ജയിൽ പെരുമാറ്റം മോശമാണെന്നതിന് തെളിവുകളില്ലെന്നതും സുപ്രീം കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. പ്രതിക്ക് മാനസാന്തരപ്പെടാനും സമൂഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാനുമുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

അതിനാൽ സെക്ഷൻ 4(2) പ്രകാരം നൽകാവുന്ന പരമാവധി ശിക്ഷയായ ‘ജീവിതാവസാനം വരെയുള്ള തടവിന്’ പകരം, നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ശിക്ഷയായ **20 വർഷത്തെ കഠിനതടവായി (Rigorous Imprisonment for 20 years)** ശിക്ഷ വെട്ടിച്ചുരുക്കി ബെഞ്ച് ഉത്തരവായി.