1. രണ്ട് നിയമങ്ങളുടെ വേറിട്ട പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങൾ

കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള ലൈംഗിക കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയുന്നതിനായുള്ള പോക്‌സോ നിയമവും (POCSO Act, 2012), കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും പരിപാലനത്തിനുമായുള്ള ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമവും (JJ Act, 2015) പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു മേഖലകളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. പോക്‌സോ നിയമം കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നവർക്ക് കർശന ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എന്നാൽ, നിയമവുമായി ഒത്തുപോകാത്ത കുട്ടികളെ (‘Child in conflict with law’) ശിക്ഷിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തിരുത്തി സമൂഹത്തിന്റെ പ്രധാനധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയാണ് ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ജെ.ജെ. നിയമപ്രകാരം കുറ്റാരോപിതനായ കുട്ടിയെ ‘കുറ്റവാളി’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാറില്ല; പകരം “നിയമവുമായി വിരുദ്ധതയിലുള്ള കുട്ടി” (Child in conflict with law) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. പ്രസ്തുത കുട്ടിയെ ലോക്കപ്പിലോ ജയിലിലോ അടക്കാൻ പാടില്ല. അറെസ്റ്റിന് പകരം ‘കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കൽ’ (Apprehension) എന്ന പദമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. കൂടാതെ, കുറ്റം ചെയ്ത കുട്ടിയെയും മുതിർന്ന വ്യക്തിയെയും ഒരുമിച്ച് വിചാരണ ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്ന് സെക്ഷൻ 23 വ്യക്തമായി നിഷ്കർഷിക്കുന്നുണ്ട്.

2. വയസ്സ് നിർണ്ണയം: സെക്ഷൻ 34(1), 34(2) എന്നിവയിലെ വിരോധാഭാസങ്ങൾ

പോക്‌സോ നിയമത്തിൽ ഇരയുടെ വയസ്സ് നിർണ്ണയിക്കാൻ സെക്ഷൻ 34(2) പ്രകാരം സ്വന്തമായ സംവിധാനമുണ്ട്. ഇതിൽ സെക്ഷൻ 34(1) കുറ്റം ചെയ്ത വ്യക്തി കുട്ടിയാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ (JJ Act) വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കണമെന്ന് പറയുമ്പോൾ, ഇരയായ കുട്ടിയുടെ വയസ്സ് നിർണ്ണയിക്കേണ്ടത് പോക്‌സോ കോടതികൾ നേരിട്ടാണ്.

ജെ.ജെ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 94 പ്രകാരം സ്കൂൾ മെട്രിക്കുലേഷൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, അല്ലെങ്കിൽ മെഡിക്കൽ ബോർഡ് പരിശോധന എന്നിവ മാത്രമേ പ്രായ തെളിവായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയൂ. എന്നാൽ പോക്‌സോ കേസിൽ ഇരയായ കുട്ടിയുടെ പ്രായം തെളിയിക്കാൻ ഇന്ത്യൻ തെളിവ് നിയമത്തിലെ (Indian Evidence Act, Sec 35) വ്യവസ്ഥകൾ പ്രകാരം മറ്റു രേഖകളും വാക്കാലുള്ള തെളിവുകളും സ്വീകരിക്കാൻ കോടതിക്ക് അധികാരമുണ്ട്. ജെ.ജെ നിയമത്തിലെ കടുപ്പമേറിയ സാങ്കേതികതകളിൽ പോക്‌സോ കോടതികൾ ബന്ധിതരാകേണ്ടതില്ല.

3. സുപ്രീം കോടതി വിധികളും ‘ജർണൈൽ സിംഗ്’ കേസിലെ നിരീക്ഷണവും

പോക്‌സോ കേസുകളിൽ ഇരയുടെ വയസ്സ് നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ വലിയ ആശയക്കുഴപ്പം ഉടലെടുത്തത് ജർണൈൽ സിംഗ് എതിർപ്പ് ഹരിയാന സംസ്ഥാനം (2013) കേസിലെ സുപ്രീം കോടതി വിധിയിലൂടെയാണ്. ജെ.ജെ റൂൾസ് 12 ലെ നിബന്ധനകൾ കുറ്റം ചെയ്ത കുട്ടിക്കെന്ന പോലെ ഇരയായ കുട്ടിയുടെ വയസ്സ് നിർണ്ണയിക്കാനും ബാധകമാക്കണമെന്ന് അന്ന് സുപ്രീം കോടതി പ്രസ്താവിച്ചു.

എന്നാൽ ഈ വിധിയിൽ ചില കാതലായ പൊരുത്തക്കേടുകളുണ്ടെന്ന് അഡ്വ. പ്രേംനാഥ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു:

• ജർണൈൽ സിംഗ് കേസിനാസ്പദമായ സംഭവം നടന്നത് 1993-ലായിരുന്നു (പോക്‌സോ നിയമം നിലവിൽ വരുന്നതിന് 19 വർഷം മുമ്പ്).
• പോക്‌സോ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 34 അന്ന് സുപ്രീം കോടതിയുടെ പരിഗണനയിൽ വന്നിരുന്നില്ല.
• തുടർന്നുവന്ന മഹാദേവ്, യുവ പ്രകാശ് (2023), അനുരുദ്ധ് (2026) എന്നീ കേസുകളിലും ഈ വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ജർണൈൽ സിംഗ് വിധി സുപ്രീം കോടതി ആവർത്തിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

4. കേരള ഹൈക്കോടതിയുടെ സുപ്രധാന നിലപാടും ‘ബിജു’ കേസും

സുപ്രീം കോടതിയുടെ മുൻവിധികൾ നിലനിൽക്കെത്തന്നെ, കേരള ഹൈക്കോടതി ഡിവിഷൻ ബെഞ്ച് ചില കേസുകളിൽ വ്യക്തത വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബിജു എതിർപ്പ് കേരള സംസ്ഥാനം (2024 (2) KLT 130) കേസിൽ, ജെ.ജെ നിയമത്തിലെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നിബന്ധനകൾ പോക്‌സോ വിചാരണ കോടതികളെ ബാധിക്കില്ലെന്നും, തെളിവ് നിയമപ്രകാരം മറ്റ് ആധികാരിക രേഖകളിലൂടെ ഇരയുടെ പ്രായം തെളിയിക്കാമെന്നും ഹൈക്കോടതി വിധിച്ചു.

സമാനമായി സിൽവസ്റ്റർ പിഗാറൂസ് കേസ്, റെവന്യൂ സിംഗ് ഗോർഖി വിധി എന്നിവയും ഇത് ശരിവെക്കുന്നു. എന്നാൽ സുപ്രീം കോടതിയുടെ ജർണൈൽ സിംഗ് വിധി ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 141 പ്രകാരം എല്ലാ കോടതികൾക്കും ബാധകമായതിനാൽ, ബിജു കേസിലെ ശരിയായ നിയമവ്യാഖ്യാനം നടപ്പിലാക്കാൻ കീഴ്‌ക്കോടതികൾക്ക് പ്രായോഗിക തടസ്സമുണ്ട്.

5. ഉപസംഹാരം: പരമോന്നത നീതിപീഠം തിരുത്തേണ്ട നിയമവഴി

പോക്‌സോ നിയമവും ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമവും അവയുടെ സ്വന്തം പ്രവർത്തന മണ്ഡലങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കണം. ഇരയുടെ വയസ്സ് നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ പോക്‌സോ വിചാരണ കോടതികൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള സ്വതന്ത്ര അധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സുപ്രീം കോടതിയുടെ വലിയൊരു ബെഞ്ച് ഇടപെട്ട് ‘ജർണൈൽ സിംഗ്’, ‘യുവ പ്രകാശ്’ തുടങ്ങിയ വിധികളിലെ നിയമപരമായ തെറ്റുകൾ തിരുത്തുകയും, ഈ മേഖലയിലെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾക്ക് ശാശ്വത പരിഹാരം കാണുകയും ചെയ്യുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.